Het meisje dat sinaasappelschillen in water veranderde

Investing in Brazil

Het meisje dat sinaasappelschillen in water veranderde

Kiara Nirghin invention
Spread the love

eyesonbrasil

In 2016 dreigde Zuid-Afrika uit te drogen. Een ernstige droogte, een van de ergste in decennia en verergerd door El Niño, had de landbouwgrond in het hele land doen openbarsten. Oogsten mislukten, vee ging dood en boeren staarden naar een lucht waaruit geen regen viel. Er bestonden commerciële producten om vocht in de bodem vast te houden, maar die waren duur, gemaakt van chemicaliën op basis van aardolie, en onbereikbaar voor veel van de mensen die ze het hardst nodig hadden.

Kiara Nirghin, een zestienjarig meisje uit Johannesburg, keek naar het probleem en stelde een eenvoudige vraag: wat als het antwoord lag in iets wat mensen al weggooien?

Een idee uit de vuilnisbak

Kiara richtte haar aandacht op sinaasappelschillen. Elke dag gooien sapfabrieken en huishoudens enorme hoeveelheden weg. Ze zitten boordevol pectine, een natuurlijke stof die water kan binden en vasthouden.

Haar project, No More Thirsty Crops, veranderde dat afval in een superabsorberend polymeer. Gedroogd en verwerkt vormen de schillen een materiaal dat in de bodem werkt als een klein reservoir: het neemt water op wanneer dat beschikbaar is en geeft het langzaam af aan de wortels van planten. Zoals het verhaal meestal wordt verteld, kon één toepassing de grond ongeveer twintig dagen vochtig houden. Naar verluidt voegde ze ook avocadoschillen toe om de werking van het materiaal te verbeteren.

Waarom het ertoe deed

De gangbare alternatieven zijn synthetische superabsorberende polymeren op basis van aardolie. Ze werken, maar hebben twee grote nadelen.

Kosten. Volgens de cijfers uit Kiara’s project kon het product op basis van schillen voor ongeveer 30 dollar per ton worden gemaakt, tegenover circa 3.000 dollar per ton voor de chemische variant. Dat is een factor honderd, en voor een kleine boer is dat het verschil tussen een product dat alleen op papier bestaat en een product dat je daadwerkelijk kunt kopen.

Milieueffect. Polymeren op basis van aardolie breken niet vanzelf af en kunnen zeer lang in de bodem achterblijven. Kiara’s materiaal is organisch, breekt dus op natuurlijke wijze af en laat niets achter.

Ook de benodigdheden waren bescheiden. Sinaasappelschillen kosten bijna niets en voor de productie was vooral elektriciteit nodig. Dit was een technologie die bedoeld was om naar boerderijen op het platteland te reizen, in plaats van in een laboratorium te blijven.

Van schoolproject naar het wereldtoneel

Kiara diende haar idee in bij de Google Science Fair, een van de bekendste wedstrijden ter wereld voor jonge innovators. Ze won de Community Impact Award in haar leeftijdscategorie en daarmee erkenning ver buiten Zuid-Afrika. Haar verhaal ging de wereld over en ze werd een van de meest zichtbare jonge gezichten van duurzame innovatie op het Afrikaanse continent.

Wat haar verhaal zo aansprekend maakt, is niet alleen de wetenschap, maar ook de manier van denken erachter. Ze had geen enorm laboratorium of durfkapitaal nodig. Ze had nieuwsgierigheid nodig, een helder begrip van een echt menselijk probleem en de bereidheid om waarde te zien in wat iedereen als afval beschouwde.

Een les die groter is dan sinaasappels

Naarmate klimaatverandering droogtes vaker en heviger maakt, wijzen oplossingen zoals die van Kiara naar een andere manier van technologie ontwikkelen: lokaal, goedkoop, biologisch afbreekbaar en ontworpen rond de mensen die het probleem ervaren. Landbouwafval is bijna overal in overvloed aanwezig, en het idee om dat om te zetten in een instrument voor veerkracht is krachtig.

Een eerlijke kanttekening: de kerncijfers, waaronder de twintig dagen vochtbehoud en de kostenvergelijking, komen uit haar wedstrijdproject en de media-aandacht eromheen. Ze zijn bemoedigend, maar een bekroond prototype is niet hetzelfde als een bewezen commercieel product, en grootschalige veldtesten zouden nodig zijn om ze te bevestigen. Dat doet niets af aan wat ze bereikte. Het laat zien hoe ver een goed idee kan reiken wanneer een jong persoon het podium krijgt om het te presenteren.

Kiara Nirghin liet zien dat innovatie niet altijd begint met iets nieuws. Soms begint het met anders kijken naar wat we al hebben, al is het maar de schil van een sinaasappel.

eyesonbrasil

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *